Wederom een blog over een wonderlijke ervaring waarin er over mij werd gewaakt. En wederom bevond ik mij in mijn auto …
Ik reed eens met de auto op de dijk van mijn huis richting Zaltbommel. Dit dijkweggetje slingert wat. Op bepaalde plekken is het raadzaam om niet harder dan 50 km/uur te rijden; op andere plekken kun je prima 60-65 km/uur rijden. Dat deed ik dan ook toen ik bijna op het einde van de dijkweg was. Op dat punt bevindt zich aan de linkerkant een zijstraatje, waarvan de inrit aan het zicht wordt ontnomen door begroeiing en hoogteverschil. Er komt echter nooit verkeer uit dat zijstraatje. En bovendien, het autoverkeer op de dijk heeft voorrang. Oftewel: op dat punt van de dijk rem ik nooit.
Maar wat gebeurde er die ene keer? Ik trapte ‘zomaar’ keihard op de rem, ook al had ik niets gezien. Sterker nog: ik schrijf wel dat ík op de rem trapte, maar het was een kracht van buitenaf die mij die impuls gaf. Vlak daarna scheurde er een auto vanuit dat zijstraatje de dijk op en zwaaide af naar links. Mijn adem stokte in mijn keel, mijn benen trilden en ik moest de auto even aan de kant zetten om bij te komen. Oef! We hadden bovenop elkaar kunnen zitten! En had ik dat dan nog na kunnen vertellen?? Wat voelde ik mij gezegend met dit waakzame engeltje op mijn schouder.